Niels Bijl
English

Pers «

« Terug

'Circus van Niets' is eigenlijk een circus van alles

Trouw, 16 Mei 2007

‘Dames en heren, mag ik uw aandacht voor: Zomaar Iemand met een act van Niets!’ In het jeugdconcert ‘Circus van Niets’ staat René Groothof met lege handen op het toneel. Met een zakje chips in de hand loopt hij nonchalant de kleine zaal van Het Concertgebouw in Amsterdam binnen, alsof hij verdwaald is. Zijn tegenspelers zijn de vier blazers van het Aurelia Saxofoon kwartet. Ze zijn gekleed in witte pakken en hun gezichten zijn al even wit geschminkt.

De mannen blazen muzieknoten in zijn oren, die hij niet thuis kan brengen. ‘Wat moeten ze van hem?’, lijkt hij zich af te vragen. De kinderen in het publiek schieten in de lach om zijn onhandige gedrag. En zo krijgt hij pardoes de hoofdrol in het concert, de rol van de domme clown. Op het toneel staat een klein tafeltje met circusattributen: een rode neus, jongleerballen en onzichtbare maskers om blij of droevig mee te kijken. Dat is niet veel, maar een clown kan daar goed mee uit de voeten. Zeker als hij René Groothof heet en het kinderpubliek om zijn vingers windt door grappen te maken over de vier betweterige witte clowns met hun rare blaasinstrumenten.

Al snel krijgt hij de zal op zijn kop met en serie simpele pantomimeacts op blaasmuziek. Hij imiteert de motoriek van de blazers, zweeft hangend aan een onzichtbare ballon over het toneel of loopt de zaal in om een jarig meisje uit het publiek te plukken. Het meisje draagt een prinsessenjurk en mist twee voortanden, zodat ze zelf ook op een clownmeisje lijkt.

‘De blazers, de een in een wit jacquet, de ander in een wit satijnen pofbroek, doen denken aan het personage Pierrot en passen perfect in het plaatje. Ze bewegen als één groep over het toneel en lijken met hun muziekinstrumenten te praten. Soms klinkt een saxofoon verbaasd, dan weer verdrietig of vrolijk. Zo haken muziek en spel mooi op elkaar in. Johan van der Linden op sopraansaxofoon, Niels Bijl op altsaxofoon, Arno Bornkamp op tenorsaxofoon en Willem van Merwijk op baritonsaxofoon spelen moderne en klassieke composities, die variëren van John Cage tot Sjostakovitsj en Bach.

Maar de sfeer van het theatrale concert doet denken aan Italiaanse films als ‘I Clowns’ en ‘La Strada’ van Fellini en de muziek van Nina Rota. ‘Circus van Niets’ lijkt op de Commedia dell’Arte van straatartiesten uit vervlogen tijden. In alle eenvoud is het eigenlijk een ‘Circus van Alles’.

Trouw, Anita Twaalfhoven