Niels Bijl
English

Pers «

« Terug

...een voorbeeldig eigentijds eerbetoon aan Bach.

NRC handelsblad, 11 Oktober 2005

Over de bezetting van Bach’s Kunst der Fuge, BWV 1080, zijn musicologen het tot vandaag niet eens. Is het een werk voor toetsinstrumenten? Voor elke willekeurige bezetting? Of zelfs een zuiver theoretische constructie met educatieve bedoelingen? Musici hoeven hier niet wakker van te liggen; hun belangrijkste taak is misschien wel om zulke discussies irrelevant te maken. Het Aurelia Saxofoonkwartet doet dat met verve op Fugue in C of Dog. De Kunst der Fuge, zo laten zij horen, is in de eerste plaats structuur; een structuur die overeind bijft op ieder instrument. Homogeen en liefdevol, haast verliefd, klinkt het kwartet in de fuga’s en canons van Bach’s – laatste – meesterwerk. Op een tweede CD reflecteren vijftien hedendaagse componisten over de betekenis van Bach. Hier klinken composities die ondubbelzinnig vor saxofoonkwartet zijn gecomponeerd, en waarin de Kunst der Fuge doorklinkt in citaten, karakterestieke bewegingen en technieken. Een sterk voorbeeld is de titelcompositie Fugue in C of Dog van Dmitri Nicholau (1946), waarin Bach’s basisthema in geëxtrapoleerde vorm opduikt. Theodor Burkali (1975) tropeert hetzelfde thema in zijn Ensemobile II: hij voegt noten tussen die van het thema, dat als zodanig echter wel herkenbaar blijft. Ook de andere composities, veel van Nederlandse componisten, zijn stuk voor stuk de moeite waard, vaak pittig en swingend. Het kwartet speelt ook hierbij voortreffelijk en maakt de dubbel-CD zo tot een voorbeeldig eigentijds eerbetoon aan Bach.

Jochem Valkenburg, NRC handelsblad